Ode aan Herman Brusselmans (of toch niet…)

Ik wil schrijver worden. Al gebiedt mij de eerlijkheid te zeggen dat dit voorlopig nog niet van een leien dakje loopt. Ik kom op mijn PC vaak niet verder dan één of twee zinnen en deze trekken dan nog op niets ook. Juist genoeg om uw kont met af te vegen. Maar dat is niet zo eenvoudig met een beeldscherm, laat staan dat je het erna nog doorgespoeld krijgt ook. Toch heb ik het één keer geprobeerd, je moet namelijk alles eens een keer in je leven geprobeerd hebben. Het was een staaltje behendigheid van de bovenste plank maar met weinig voldoening, want ik kwam tot de conclusie dat je niet helemaal tussen je bilspleten raakt met een beeldscherm. Resultaat: achteraf een bruine streep in je onderbroek. Maar dan moet eigenlijk het moeilijkste nog komen en dat is het doorspoelen van het hele geval. Laten we zeggen dat het enige wat je overhoudt een kapot beeldscherm is en een woeste vriendin die vloekend de stront van het scherm probeert af te vegen in de hoop het ding alsnog aan de praat te krijgen. Vergeefse moeite natuurlijk, een beeldscherm is voorlopig nog niet opgewassen tegen bruine (half)verteerde etensresten en grote hoeveelheden spoelwater, laat staan tegen het veelvuldig slaan en duwen om toch te proberen het scherm doorgespoeld te krijgen. Gelukkig gebruik ik een PC om te schrijven en geen laptop. Nu moest ik enkel een nieuw beeldscherm kopen, anders een heel nieuw toestel. Trouwens, nu ik er zo over nadenk, probeer je gat maar eens af te kuisen met een laptop. Kans is groot dat het dichtklapt en je ballen plet. Dan blijf je achter met én geplette ballen én een woeste vriendin, wat de kans op het masseren van je geplette ballen aanzienlijk vermindert.

Maar bon, mijn poging tot schrijven beperkt zich dus voorlopig nog alleen tot het staren naar een wit leeg blad en de hoop om ooit minstens zo goed te worden als de beste schrijver van de hele wereld, het heelal en ver daarbuiten, Herman Brusselmans.

Ja ja, je leest het goed, dé Herman Brusselmans. Je moet de lat namelijk altijd zo hoog mogelijk leggen. Dat heb ik geleerd van mijn overgrootvader. Die legde de lat ook altijd zo hoog mogelijk. Tot hij de lat eens probeerde op de schoorsteen te leggen. Dit was, zo dacht hij, namelijk het hoogste dat hij de lat ooit zou kunnen leggen. Tot hij, terwijl hij bezig was de lat op de schoorsteen te leggen, plots het appartementsgebouw achteraan de straat in het oog kreeg. Dat gebouw was godverdomme nog hoger. En, zo viel hem op dat ogenblik te binnen, het Atomium in Brussel was nóg hoger. Daar kon je pas de lat hoog leggen. Het zou niet makkelijk zijn helemaal tot de hoogste bol te klimmen, maar iemand die de lat altijd zo hoog mogelijk wil leggen laat zich door niets of niemand afremmen. Hij zou de lat op het hoogste punt van het Atomium leggen en daarmee basta! Maar ik denk dat op dat ogenblik Onze Lieve Heer in de Hemel genoeg kreeg van mijn overgrootvader en zijn ideeën om steeds maar weer de lat hoger te willen leggen. Want op het moment dat hij terug langs het schuin dak naar beneden wilde glijden landde er een witte duif op de schouder van mijn overgrootvader. Op zich niets bijzonder, mijn overgrootvader had ooit de ‘het zo lang mogelijk een witte duif op je schouder laten zitten’ wedstrijd gewonnen, maar deze witte duif was allesbehalve een beschaafde witte duif. Ze scheet namelijk mijn overgrootvader zijn hele trui onder. ‘Gij ze vunzige vuile strontduif!’ riep mijn overgrootvader en probeerde en passant de nek van de vogel om te wringen. Ik weet niet of je zelf al eens geprobeerd hebt om een duif de nek om te wringen, maar ik ben er vrij zeker van dat empirisch onderbouwd onderzoek hiernaar zou uitwijzen dat geen enkele duif dit zomaar laat gebeuren. De witte duif vloog dus in zeven haasten op van mijn overgrootvader zijn schouder waardoor deze laatste zijn evenwicht verloor en tientallen meters naar omlaag viel, los op zijn nek. Het laatste wat door mijn overgrootvader heen ging voor het definitief zwart werd was dat hij in plaats van altijd maar de lat hoger te hebben willen leggen, hij beter één keer in zijn leven eens had geprobeerd om een beeldscherm door het WC te spoelen.

Ter nagedachtenis aan mijn overgrootvader heb ik in onze familie dan maar de rol op mij genomen om de lat altijd zo hoog mogelijk te leggen. En als schrijver is het hoogste wat je kan bereiken, het summum als het ware, op dezelfde eenzame hoogte te komen als Herman Brusselmans. Maar dat is allesbehalve eenvoudig. Eerst en vooral beschik ik al niet over het mooie lange zwarte en weelderige haar waar Herman zo voor geroemd wordt. Integendeel zelfs. Als een luis op mijn hoofd terecht komt krijgt het dadelijk een acute aanval van agorafobie. Geen enkel haartje om zich achter te verschuilen. Ik heb daar eigenlijk wel lang een complex over gehad, over mijn kaalheid. Lange tijd heb ik de mensen verteld dat ik gewoon nogal een groot voorhoofd had, maar dat kan je natuurlijk niet blijven volhouden. Ondertussen heb ik me er bij neergelegd en beseft dat er ergere dingen in het leven zijn. Je hebt mannen die bij het ouder worden tieten krijgen of impotent worden, ik verloor gewoon mijn haar. Een kale impotente man van 35 jaar met hangtieten, dat is pas een echte loser. Naast het haar beschik ik ook niet over het gave gezicht van de erudiete schrijver die Herman Brusselmans toch wel is. Als je hem zo op TV bezig ziet, je zou hem een jaar of 30 schatten. Dat kan natuurlijk ook wel liggen aan het feit dat zijn vriendin Lena midden de 20 is. Zo’n jonge hitsige deerne houd je natuurlijk wel jong en scherp. Maar als ik helemaal eerlijk met mezelf ben is er dan toch iets wat ik meer heb dan mijn idool. Mijn vriendin is gewoon mooier. Zij is de allermooiste vrouw op de hele wereld. Én de beste moeder die een kind zich maar kan inbeelden.

Nu ik alles zo nog eens nalees: fuck die ode aan Herman Brusselmans, laat deze tekst maar een ode aan mijn vriendin zijn. Ik zeg haar dat te weinig, dat ze de mooiste is en dat ik haar doodgraag zie. Ik ben nu eenmaal niet zo goed in het tonen van mijn emoties.

Kortom: beste Herman Brusselmans, een gelukkige verjaardag en blijf schrijven, het Vlaamse literaire landschap zou zonder jou heel wat minder boeiend zijn. En ik besef, samen met al diegenen die deze ode zullen lezen, dat ik nooit zo’n goede schrijver zal worden als jou. Maar als het op de lat zo hoog mogelijk leggen aankomt, heb ik met mijn vrouw wat dat betreft het hoogst mogelijke haalbare voor een man bereikt. En daar ben ik elke dag dankbaar voor…

(Geza)Ni(c)k
9 oktober 2017

Advertenties

Over God – Etienne VERMEERSCH

In Over God toont Etienne Vermeersch met een onontkoombare overtuigingskracht aan dat we het bestaan van de god van het christendom niet alleen om principiële redenen, maar ook op grond van ‘zijn’ Openbaring zowel op rationele als op ethische gronden niet kunnen aannemen.

Van God los
Laat nu toch die God los
Er is niemand in de kosmos
’t Is zonde van de tijd.

Net zoals Stijn Meuris is ook Etienne Vermeersch er al geruime tijd zeker van dat de god van het christendom niet bestaat, en hij heeft daar beslissende argumenten voor. Argumenten die hij uitvoerig in het boek bespreekt, maar wel steeds met het nodige respect naar gelovigen toe. En dit onderscheidt Over God van andere boeken zoals die van bijvoorbeeld Richard Dawkins, Sam Harris, Daniel Dennett en Christopher Hitchens. Deze vier ‘Nieuwe Atheïsten’ zijn minder respectvol, soms zelf respectloos, en beschouwen godsdienst als een vergissing en gevaar voor de mensheid. Vermeersch zijn argumentatie daarentegen is zeker niet vijandig bedoeld en is eerder een uitnodiging tot reflectie. Dit is mede te wijten aan het feit dat Vlaanderens grootste intellectueel vroeger zelf diepgelovig is geweest en door studie en rationeel denken tot het besluit is gekomen dat God niet bestaat. De constatering hiervan was geen makkelijke periode in zijn leven – hij spreekt zelf over een gevoel van verraad – en hij beseft dus als geen ander hoe moeilijk het voor diepgelovige mensen kan zijn om afstand van hun geloof te doen, zelfs aan de hand van overtuigende argumenten. Of zoals hij zelf stelt: tussen rationeel inzicht en persoonlijke emotionele aanvaarding kan een kloof bestaan die soms moeilijk te dichten is. Dit omdat de confrontatie met argumenten tegen het godsbestaan een intense psychische pijn kan veroorzaken, wat de Amerikaanse sociaal psycholoog Leon Festinger de ‘cognitieve dissonantie’ noemde.

Het feit dat de christelijke god niet bestaat wordt door Etienne Vermeersch dus benaderd door rationele argumenten, simpelweg omdat er geen wetenschappelijk bewijs kan aangevoerd worden.

Alle argumenten worden door Vermeersch grondig onderbouwd door middel van onder andere voorbeelden. Ik ga ze hier uiteraard niet allemaal bespreken, daarvoor moet u het boek zelf maar kopen én vooral lezen, maar laat ik er één argument uitpikken.

Zo kan de christelijke God niet bestaan simpelweg omdat hij wordt beschouwd als almachtig en oneindig wijs en goed. Toch komt er in de wereld veel lijden en kwaad voor, denken we bijvoorbeeld aan een onschuldig kind dat met een ongeneeslijke ziekte wordt geboren en na enkele jaren sterft (zie ook “Dit is het ware gezicht van kanker“). Ouders hebben een ondraaglijk gevoel van verlies en het kind zelf heeft zinloos geleden.

Het lijden en kwaad in de wereld kan perfect vanuit een naturalistische visie op de wereld worden verklaard, er een ‘goede en wijze’ God bijhalen maakt dit enkel maar absurd.

Trouwens, ook in de Bijbel zelf kan je argumenten genoeg terugvinden die tegen het bestaan van de christelijke god pleiten, zoals bijvoorbeeld het goedkeuren van het vermoorden van zuigelingen en de slavernij.

Gezien het groeiend aantal moslims in Europa is het voor Vermeersch ook belangrijk om het even over Allah en zijn niet-bestaan te hebben. Hij weet dat hij hiermee moslims kwetst en hevige dissonantie veroorzaakt, heeft hier ook begrip voor, maar de waarheid heeft zijn rechten, ongeacht het geloof en/of bevolkingsgroep.

Kortom, alles wat positief is in de wereld en in de Bijbel kunnen we op een wetenschappelijke, ‘naturalistische’ wijze verklaren zonder een beroep te doen op een god. Alles wat negatief is, wordt, als we in de leiding en inspiratie van een goede, wijze en almachtige god geloven, volkomen onbegrijpelijk en absurd.

Het boek is vlot geschreven, zeer toegankelijk, niet te dik en zet aan tot reflectie over het geloof en het christendom. Wanneer je dan als nabeschouwing alles netjes op een rij zet kan je maar tot één conclusie komen, net zoals de 19de eeuwse Franse schrijver Stendhal het ooit gesteld heeft: ‘God heeft maar één excuus, namelijk dat hij niet bestaat.

Auteur: Etienne VERMEERSCH
ISBN: 9789460014703
Publicatiedatum: 5 september 2016
Uitgever: Uitgeverij Vrijdag

 

Nick Mertens

Wisseling van de wacht – Stephen KING

In Wisseling van de wacht keert de duivelse Mercedes-Killer Brady Hartsfield terug. Hij drijft zijn vijanden tot zelfmoord en als Bill Hodges en Holly hem niet weten te stoppen, zullen ze zelf slachtoffer worden, want hij richt zich vastbesloten op de mensen die hem het ziekenhuis in kregen.

Wisseling van de wacht is de gruwelijk spannende finale van Stephen Kings Mercedes-trilogie, na de bestsellers Mr. Mercedes en De eerlijke vinder. Het boek is genomineerd voor Vrij Nederland Thriller van het Jaar 2016 en bekroond met vijf sterren in Vrij Nederland Detective en Thrillergids. En volkomen terecht, want dit is naar mijn mening het beste deel van de trilogie. En de vorige twee boeken waren al van een zeer hoogstaand niveau. Wisseling van de wacht is zowel een detective- als thrillerverhaal en verzamelt alles waar King zo goed in is. En ik had niet anders verwacht. In mijn recensie van het tweede deel had ik al voorspeld dat het derde en laatste deel van de Mr. Mercedes-trilogie wel eens heel angstaanjagend zou kunnen worden. En King heeft me daar dus niet in teleurgesteld.

Trouwens, omdat het zulk een spannend boek is wil je het liefst in één keer uitlezen, of anders toch zo snel mogelijk. Maar aan de andere kant wil je juist niet dat het einde van het boek nadert. Niet alleen omdat het sowieso balen is dat er aan zulke goede boeken een einde komt, maar ook voor een geheel andere reden.

Maar welke dat is, ga ik je niet verklappen 🙂 Daarvoor moet je het boek zelf maar lezen. Je zal het je niet berouwen.

En ondertussen is het weer aftellen naar het nieuwe boek van King. Hopelijk heeft die man het eeuwige leven…

9789024572823-img

Auteur: Stephen KING
ISBN: 9789024572823
Publicatiedatum: 1 juni 2016
Uitgever: Luitingh-Sijthoff

Nick Mertens

ANWB vogelgids van Europa – Lars SVENSSON

Ik hou ervan om de natuur in te trekken en vogels te spotten. Je moet er veel geduld voor hebben, vooral stil zijn en niet al te veel bewegen, maar als je dan eindelijk een vogel door je verrekijker kan ‘bespieden’ of op de gevoelige plaat kan vastleggen is het genieten. Een hobby die dus vrij veel voldoening geeft.

Maar het herkennen van vogels is oh zo moeilijk, zeker als beginner, maar soms ook nog als oude rot in het vak. En dan is een vogelgids altijd een handig hulpmiddel. Er zijn veel van zulke gidsen verkrijgbaar, maar één van de betere, zoniet de meest complete, is de ANWB vogelgids van Europa. Ruim 770 vogelsoorten in Europa, inclusief Noord-Afrika en grote delen van het Midden-Oosten, worden besproken. Van elke vogelsoort staan alle gegevens over habitat, verspreidingsgebied (zowel de broed- en wintergebieden als de trekroutes), geluid en voorkomen overzichtelijk op één tekstpagina tegenover de afbeeldingen. De illustraties geven alle fasen van het uiterlijk van de vogels weer – van jeugd tot volwassen en van winter tot zomer. Dit alles na een heldere inleiding waarin de terminologie en gebruikte symbolen worden verklaard. Ook bevat deze gids een register van vogelnamen in het Nederlands, Latijns en Engels.

De ANWB vogelgids van Europa biedt dus zowel voor de beginnende als de bedreven vogelaar een schat aan informatie. Een onmisbaar naslagwerk voor elke vogelaar!

kosBOvogelgids0316.indd

Auteur: Lars SVENSSON
ISBN: 9789021563626
Publicatiedatum: 31 mei 2016
Uitgever: Kosmos Uitgevers

Nick Mertens

De duivelskunstenaar – Matthias ROZEMOND

Den Bosch, voorjaar 1481. Jeroen van Aken komt na zeven jaar straatarm terug uit Venetië. Hij trekt voorlopig in bij zijn oudere broer die een schildersatelier heeft en in de tussentijd is getrouwd met Jeroens jeugdliefde Kathelijne. Zij haalt Jeroen over weer te gaan schilderen: een drieluik. Wanneer het laatste paneel zijn voltooiing nadert, staat hij voor een onherroepelijke keuze.

Jeroen Bosch, ook bekend als Jheronimus Bosch, is mijn favoriete klassieke schilder. Vraag me niet waarom, ik ben geen schilderkunstfanaat of dergelijke, maar iets trekt me aan in zijn werk. Misschien omdat ik als fantasyliefhebber gek ben op mysterieuze wezens, iets wat ook in de werken van Bosch terugkomt? Of omwille van het feit dat er nog steeds veel mysteries omtrent zijn leven en werk zijn? Want ondanks het feit dat hij ook in zijn tijd reeds een bekend schilder was, is er vooral nog altijd veel dat we niet over hem weten.

De duivelskunstenaar van Matthias Rozemond is een historische roman over deze middeleeuwse kunstenaar en schilder. Het feit dat het boek nu verschijnt is ook niet zomaar. 2016 is immers het Jheronimus Boschjaar. De stad Den Bosch herdenkt zijn 500ste sterfdag en er wordt een grote tentoonstelling van zijn werk ingericht in het Noord-Brabants Museum (http://boschexpo.hetnoordbrabantsmuseum.nl/nl).  De rode draad in het verhaal is: wie of wat inspireerde hem tot het schilderen van De Tuin der Lusten (https://nl.wikipedia.org/wiki/Tuin_der_lusten#/media/File:Jheronimus_Bosch_023.jpg)?

Het is een verhaal over de zoektocht naar je innerlijke zelf, maar ook over liefde en verlangen.

Matthias Rozemond kan als geen ander een verhaal vertellen, je wordt als het ware ondergedompeld in een ander tijdperk.

En wat een prachtige boekenkaft!!!

De duivelskunstenaar is een aanrader en niet alleen voor liefhebbers van Bosch…

9789024571499

Auteur: Matthias ROZEMOND
ISBN: 9789024571499
Publicatiedatum: 27 januari 2016
Uitgever: Luitingh-Sijthoff

Nick Mertens

Crimson Peak – Nancy HOLDER

Wanneer haar hart gestolen wordt door een verleidelijke vreemdeling, laat een jonge vrouw zich meevoeren naar een huis op een berg van bloedrode klei: een plek vol geheimen die haar voor eeuwig zullen achtervolgen. Tussen hartstocht en huiveringwekkende duisternis, tussen geheimen en gekte, ligt de waarheid achter Crimson Peak.

Het boek windt er vanaf de eerste bladzijde geen doekjes om: het wordt huiveren en griezelen, een horrorverhaal pur sang. En Crimson Peak verveelt geen moment. Vele vragen houden je van in het begin in hun greep. Wie zijn de Sharpes? Wat is hun verleden? Wat zijn in godsnaam de geheimen van Allerdale Hall? En vooral, wat in hemelsnaam is ‘Het’?

Maar het boek catalogeren als het eerste het beste griezelverhaal zou afbreuk doen aan het gehele verhaal. Er glijdt immers schoonheid en tegelijkertijd tristesse van de pagina’s af. Het is een boek over de liefde, maar ook over het ontbreken hiervan. Over rijkdom en armoede. Over vriend en vijand. Over heden en verleden. Over goed en kwaad. Maar vooral over leven en dood.

Crimson Peak ademt duisternis uit. En het beklijft van begin tot eind…

9789024570010

Auteur: Nancy HOLDER
ISBN: 9789024570010
Publicatiedatum: 10 oktober 2015
Uitgever: Luitingh-Sijthoff

Nick Mertens

De Reiger (De Bunker) – Philip LE BON

Na jaren gevangenschap in Afghanistan komt ‘de Reiger’ ongezien België binnen en begint hier zijn terroristisch plan te ontvouwen: het land moet lijden en de Reiger weet precies waar, en vooral wanneer, hij de Belgen het hardst kan treffen. De komende nationale feestdag wordt er één om niet snel te vergeten… Terwijl de Reiger zijn wraakplan uitvoert, doet het team van Alexander Van Praet van de Belgische Staatsveiligheid er alles aan om de aanslag te voorkomen. Een ware klopjacht volgt, maar ze vechten een race tegen de klok. Bovendien is bij de Reiger niets wat het lijkt…

Het boek is een nieuw verhaal gebaseerd op de VTM-serie De Bunker (http://vtm.be/de-bunker). Deze serie volgt een team van de Antwerpse cel van de Belgische Staatsveiligheid, die opereert vanuit haar ondergronds hoofdkwartier: de ‘Bunker’.

Philip Le Bon kennen we van zijn prachtige en spannende misdaadreeks De Mooie Moorden (http://www.lannoo.be/philip-le-bon).

De Reiger is pure actie. De gebeurtenissen volgen elkaar in een snel tempo op, een race tegen de klok. Ik hou daar wel van. Eigenlijk ben ik op het gebied van thrillers wel een makkelijke lezer. Ik kan even hard genieten van een boek waarin er weinig tijd is om te ademen, als van een boek waar er meer diepgang in zit, en dan bedoel ik de achtergrond van de hoofdpersonages, in hoeverre hun leven en verleden doorheen het boek lopen,… Dit is in De Reiger iets minder diepgravend dan in Le Bon’s boeken Sara en Benissa, maar ik mis dit in dit boek geheel niet. Het is ook de opzet niet.

En euhm…de ontknoping is razendspannend 🙂

Voor mij was het trouwens extra leuk om dit boek te (mogen) lezen, 1) omdat de auteur het me zelf gevraagd heeft en ik weet dat hij mijn mening op prijs stelt, en 2) omdat ik zelf opgegroeid ben op de Antwerpse Linkeroever, de plaats waar het verhaal zich grotendeels afspeelt.

Ah ja, nog één ding, en waarschijnlijk zoek ik het weer te ver, maar op bladzijde 117 leest een personage een thriller met op de kaft een naakte, roodharige vrouw. Is dit soms een verwijzing naar Philip Le Bon’s eerste thriller Sara?

Ik heb de reeks zelf niet gezien, ik ben niet zulk een TV-kijker. Maar wat ik wel weet, is dat ik het boek altijd beter vind dan de film. En ik vermoed dat dit boek hierop geen uitzondering is…

COV_De bunker.indd

Auteur: Philip LE BON
ISBN: 9789401432214
Publicatiedatum: 17 november 2015
Uitgever: Lannoo

Nick Mertens